Orzech włoski
Witamy w serwisie Orzecholandia.pl, który całości poświecony jest tylko Orzechom Włoskim, to miejsce dla producentów, pasjonatów i miłośników Orzecha Włoskiego, znajdziecie tu Państwo źródło wiedzy o Orzechu Włoskim, miejsce wymiany poglądów i doświadczeń, platformę do transakcji i handlu, owocami Orzechów Włoskich, sadzonkami Orzechów Włoskich i drewnem Orzecha Włoskiego.
Orzech Włoski Pochodzenie
"Orzech Włoski" (z łac. Juglans regia) to gatunek orzecha rodem z Bałkanów, Azji, środkowej, południowo-zachodniej i wschodniej, oraz rejonu Himalajów i południowych Chin.
Łacińska nazwa Juglans regia wywodzi się z łac. jovis glans ("orzech Jowisza"), a regia oznacza -królewski. Orzech włoski to duże drzewo liściaste. W sytuacji kiedy rośnie bez konkurujących w jego pobliżu innych drzew, to pień ma zwykle krótki i szeroko rozbudowaną koronę, w innej sytuacji pokrój ma wyższy i szczuplejszy.
Orzech włoski ( z łac. Juglans regia ) w Polskim obszarze klimatycznym zwykle dorasta do wysokości 17m. Zdobią go wyjątkowo duże liście ciemnozielone w lecie, jesienią przebarwiające się na żółto. Największym jego walorem są jednak dojrzewające pod koniec września owoce. W jego optymalnym środowisku osiąga wysokość 26-34 metry i do 2 metrów średnicy. Kora gładka, srebrzystoszara, pokryta rozrzuconymi, wyraźnymi, nierównomiernymi bruzdami.
Obszary najpopularniejszego występowania i uprawy Orzecha Włoskiego to południowa Europa, Azja środkowa i południowo-wschodnia, obie Ameryki.
Owoce Orzecha Włoskiego
Owoc w kształcie przypomina kulisty lub też lekko owalny pestkowiec. Z botanicznego punktu widzenia jest to pestkowiec. Zewnętrzna warstwa perykarpu - egzokap stanowi miękką, zieloną i mięsistą okrywę, łatwo odpadającą pod koniec lata i jesienią. Wewnętrzna część perykarpu - endokarp tworzy zdrewniałą i pofałdowaną skorupę. Nasienie potocznie zwane jądrem stanowi część jadalną owocu. Drzewa szczepione zaczynają owocowanie relatywnie wcześnie (ok. 3 - 6 roku życia) i owocują nawet do 150 - 200 lat. Drzewa na własnych korzeniach są bardzo długowieczne i owocują aż do 400, 500 lat (owocowanie rozpoczynają między 12 a 15 rokiem życia), choć są znane również starsze, owocujące drzewa w Europie południowej. Owoce zawierają tylko 6-9% wody a od 55-75% ich zawartości to tłuszcze.
Dojrzałe owoce orzecha włoskiego ( z łac. Juglans regia ) mają kształt owalny, długość 4-5 cm i średnicę 3-4 cm i powszechnie nazywane są - wbrew nomenklaturze botanicznej - orzechami. Zawierają duże ilości witamin, w tym zwłaszcza dużo witaminy E i z grupy B: B3, B5 i B6. Orzechy zawierają ponad 50% lipidów, ok. 11% protein i 5% węglowodanów, a wartość energetyczna wynosi średnio ponad 540 kcal na 100 gramów. W orzechach tych występuje dużo soli mineralnych - potasu, fosforu i magnezu. Zielone okrywy często służą do produkcji wódek, ich barwienia, stosuje się je również w garbarstwie i przy wyrobie farb. Orzech włoski jest szeroko stosowany w przemysłach farmaceutycznym i kosmetycznym, czego wcześniejszy dowodem jest zastosowanie Orzecha włoskiego w medycynie ludowej (Orzech Włoski stosowany był na schorzenia układu pokarmowego, krwionośnego, dermatologii.
Środowisko Biotopowe Orzechów Włoskich
Orzech Włoski zalicza się do gatunków światłolubnych, wymagających dobrego nasłonecznienia do bujnego rozrostu. Wszystkie części drzewa Orzecha Włoskiego: kora, liście, konary i łupiny zawierają substancję która ogranicza rozwój innych roślin. Substancja ta nazywa się juglon. Obszar wokół drzewa przesiąknięty jest juglonem, dlatego też należy zbierać liście opadające na grządki czy rabaty.
Historia uprawy Orzecha Włoskiego
Orzecha włoskiego (z łac. Juglans regia) wprowadzono do Europy zachodniej i północnej w czasach Cesarstwa Rzymskiego lub jeszcze wcześniej, a do obu Ameryk w XVII wieku (Amerykanie do dziś powszechnie używają błędnej nazwy English walnut, co jest pochodną faktu, że do Ameryki gatunek ten dotarł z Anglii, choć nie jest to jego naturalne miejsce pochodzenia).
Na terenach polskich pojawił się w średniowieczu, najpewniej dzięki zakonom, choć są poglądy iż Orzech włoski pojawił się na ziemiach polskich jeszcze za czasów pogańskich - dzięki kupcom.
Ważniejsze regiony, w których występuje orzech włoski to w Europie Francja, Rumunia, Bułgaria i Grecja, w Azji - Chiny, Kalifornia w Ameryce Północnej, a w Ameryce Południowej - Chile.
Liście Orzechów Włoskich
Orzech Włoski posiada liście ustawione naprzeciwlegle o długości 25-40 cm, pokryte skórką o słomkowej barwie, nie parzystopierzaste z 5-9 równowąskimi listkami. Największe trzy są u szczytu i mają 10-18 cm długości i 6-8 cm szerokości (para przy podstawie ma jedynie 5-8 cm długości). Rozwijają się dość późno, na przełomie kwietnia i maja razem z kwiatami.
Kwiaty Orzecha Włoskiego
Pąki Orzecha Włoskiego mają kształt okrągły i kopulasty, występują pojedynczo Orzech Włoski posiada kwiaty męskie w postaci zwisających kotków długości 5-10 cm; żeńskie zgrupowane po dwa do pięciu (i więcej) na jednorocznych krótkopędach. U orzecha Włoskiego bardzo mocno wyraźna dichogamia (Def.: dychogamia, wytwarzanie przez organizm dwóch typów gamet (męskich i żeńskich), które dojrzewają w różnym czasie (mechanizm zapobiegający samozapłodnieniu); u roślin związana z nierównoczesnym dojrzewaniem słupków i pręcików w kwiecie ,(przedprątność i przedsłupność); U niektórych odmian hodowanych w cieplejszym klimacie dość częsta jest apomiksja (Def.: apomiksja, sposób rozmnażania bezpłciowego, występujący u niektórych roślin wyższych, polegający przede wszystkim na tworzeniu nasion z udziałem komórek i tkanek normalnie związanych z rozmnażaniem płciowym, ale bez mejozy i zapłodnienia), rzadziej spotykana u siewek (w Polsce najczęściej stosowany sposób rozmnażania gatunku).
Pień Orzecha Włoskiego
Orzech Włoski (z łac. Juglans regia) Osiąga wysokość 25-35 metrów i do 2 metrów średnicy przy podstawie. Kora jest najczęściej gładka, srebrzystoszara, pokryta wyraźnymi, nierównomiernymi bruzdami. Duże drzewo liściaste. Jeśli rośnie bez konkurujących w pobliżu innych drzew, to pień ma zazwyczaj relatywnie krótki i szeroko rozbudowaną koronę, w przeciwnym wypadku pokrój ma wyższy i szczuplejszy. Kora Orzecha Włoskiego służy jako dodatek do barwienia drewna. Drewno Orzecha włoskiego przynależy do rodzaju drewien szlachetnych stosuje się je do wyrobu ekskluzywnych mebli, wykończeń aranżacyjnych i w przemyśle samochodowym, producenci broni palnej bardzo często korzystają z drewna Orzecha Włoskiego jako surowca na kolby strzel i karabinów.
Korzeń Orzecha Włoskiego
Orzech Włoski to jedno z najbardziej głęboko korzeniujących drzew owocowych, nawet do głębokość ponad 3 m; jednakże ten niekorzystny - z punktu widzenia uprawy - proces można zahamować poprzez przycinanie w trakcie przesadzania/sadzenia.
Typy i odmiany Orzecha Włoskiego
Poniżej wymieniamy podstawowe odmiany Orzecha Włoskiego:
Tarago odmiana Orzecha Włoskiego: średnia i słaba siła wzrostu, korona rozłożysta, owoce średnie, jądro duże, srednia odporność na choroby, wysoka odporność na mróz, wysoka plenność.
Tryumf odmiana Orzecha Włoskiego: duża siła wzrostu, korona rozłożysta, owoce małe, jądro duże, wysoka odporność na choroby i mróz, wysoka plenność.
Silesia odmiana Orzecha Włoskiego: bardzo duża siła wzrostu, korona rozłożysta, owoce średnie, jądro duże, wysoka odporność na choroby i mróz, wysoka plenność.
Alibi odmiana Orzecha Włoskiego: słaba siła wzrostu, korona rozłożysta, owoce średnie, jądro małe, wysoka odporność na choroby, średnia odporność na mróz, wysoka plenność.
Dodo odmiana Orzecha Włoskiego: średnia siła wzrostu, korona rozłożysta i regularna, owoce średnie, jądro duże, wysoka odporność na choroby, wysoka odporność na mróz, wysoka plenność.
Resovia odmiana Orzecha Włoskiego: średnia siła wzrostu, korona zwisająca, owoce średnie, jądro średnie, wysoka odporność na choroby, wysoka odporność na mróz, wysoka plenność.